چهار گانه / تازه ترین رباعیات سحر

چهارگانه

تازه ترین رباعیات سحر

ای مدعی فکر و مددکار فقیه

روی از چه کنی به آبِ دانش تنزیه؟

دین تو شده ست دشمنی با وطنت

این فاجعه را چگونه سازی توجیه؟

□

کی در دل این فضای قیر اندوده

گردد وطنم ز اهلِ دین آسوده؟

شیاد نگوید که : «پیمبر گفته است

جلاد نگوید که : «خدا فرموده !»  

□

با قدرت اهل دین به بی‌آزرمی

قتل و ستم و شکنجه شد سرگرمی

تأیید چگونه گردد این بدنامی؟

توجیه کجا پذیرد این بی‌شرمی؟

□

آنان که وطن به پای دین باخته‌اند

شمشیر کشیده و سر انداخته‌اند

بی‌شرم به شرم و آبرو تاخته‌اند

بر نطع زمین جهنمی ساخته‌اند !

□

آنان که به اهل دین سواری دادند

دست و دل و تن به نا‌بکاری دادند

زان در عجبم که عقل و وجدان و شرف

دادند ولی به نام باری دادند !

□

ای وطن، کین حلقه بر در کوفته ست

دشمنت بر سینه خنجر کوفته ست

ریشۀ دردت برون از خانه نیست

دشمنِ خنجرکِشت بیگانه نیست !

 □

ای بی‌وطن،‌ای که دین ترا تزویر است

در دست تو قرآن و خدا زنجیر است

یک لحظه ترا‌‌ رها نخواهم کردن

تا شعر دری درکف من شمشیر است

۱۳. ۱۰. ۲۰۱۳                                                           

□

ای شیخ که تیغ کینه ات در دست است

فرمان تو چون روح رذیلت پَست است 

هرچند زشش جهت به دوزخ باز است

راه تو به سوی آدمی بن بست است

□

آنان که کمر بسته ء درگاهِ تواند

جاروکش خیمه گاه و خرگاه تو اند

تا راه کنند زی جهنم کوتاه

بر دلو تو بنشسته و در چاه تو اند

□

در بیع و شرای علم از بس جَلَبند

با نام علوم، نان دین می‌طلبند

دنیا جویانِ آخرت پندارن

نان از درِ جهل و جور و کین می‌طلبند

□

از بهرِ عوام حمدِ سُبحان خوانند

وز بهر خواص، علمِ انسان خوانند

تا از در ِ نوکری مُرادی طلبند

بر سفرهٔ خونین تو قرآن خوانند

□

می‌دانی و منکری که دست اندر دست

دیریست که با ستمگرت بوده و هست

این کبرِ مذبذبان دون از پی ِ چیست؟

ای بوده بسی مُریدِ نامردمِ پَست !

□

در گوش فلک فلسفه‌ها می‌خوانند

بافیس و افاده و ادا می‌خوانند

روی چمنِ دانشِ نو مدعی‌اند

کاواز خر از بهر خدا می‌خوانند

□

پیوسته به قوّتی که مقدور من است

آن کس که مراد توست منفور من است

دانم که کدام ننگ، ارباب تو بود

دانی که کدام دیو منظور من است !

□

جز آنکه قبای دین بود بر تن تو

این کبر مدال کیست بر گردن تو؟

این برتری از چه می‌فروشی با من؟

ایران وطن من است و دین موطن تو !

□

دین تو بلای کشورم ایران شد

وینگونه حصار پا به زنجیران شد

از آز تو بود اگر به غارت شد مُلک

وز غدر تو بود اگر وطن ویران شد

□

دین موطن توست و موطنت دکانت

قوت تو تریدِ خون بود بر خوانت

شرم و شرفت نه لیک آزت چونان

چاهی ست که پر نمی‌شود درجانت

□

ای آنکه وجودت از شرافت عاری ست

دین معدۀ‌ات از برای انسانخواری ست

از پشت پدر، به سودِ مرگ آمده ی

زانروست که با زندگی‌ات خون جاری ست

□

با دانهء دین سحر و فسون می‌کاری

بیداد تبر به باغ خون می‌کاری

در میهن من، باش که طوفان دِروی

زین باد که با جهل و جنون می‌کاری

□

ای آنکه وجودت از شرافت عاری ست

دین معدۀ‌ات از برای انسانخواری ست

از پشت پدر، به سودِ مرگ آمده ی

زانروست که با زندگی‌ات خون جاری ست

□

ای آنکه خیال و خاطرت آسوده ست

کاین حکم که می‌کنی خدا فرموده ست؛

جز آنکه ولادتم در این کشور بود

بر خاک مرا گناه ِ دیگر بوده ست؟

□

دین هست ترا، آدمیت اما نیست

این مایه ستم بر اهل ایران از چیست؟

از بهر چه با کین تو می‌باید مُرد

وز بهرچه با جور تو می‌باید زیست؟

□

دین هست ترا برای جنگ افروزی

فرهنگ کُشی، کتاب و دفتر سوزی

بهر ِ تو حضورمرگ فتحی ست مُبین

نزدِ تو غیاب ِ زندگی، پیروزی !  

□

دین هست ترا تا ز هنر کینه کِشی

وز علم و ادب کینه ء دیرینه کشی

شوق تو همین است که با ظلمت شب

درجشن زفاف ِ دیو، آئینه کِشی

□

دین هست ترا تا به وطن غدر کنی

با کودک و پیر و مرد و زن غدر کنی

خوش غدر کنی به بذر شادی در دشت

با گل به پرنده با چمن غدر کنی !

□

دین هست ترا تا به شرف پشت کنی

آزادگی و وطن فرامُشت کنی

تا خنجرت از خونِ جوان مست شود

با مرگ اشارهء سرانگشت کنی !

□

ای آنکه شرف نداری و دین داری

وآن هم به کف تو نیست جز ابزاری

تا بهره بری ازآن به تزویر و فریب

در کار ستمگری و مردم خواری !

□

دینِ تو که سروری به اوباش دهد

شوکت به معمم و مکلّاش دهد،

با رهرو علم و هنر و درک چه جز

ای حسرت و‌ای دریغ و‌ای کاش دهد؟

□

دینی که تو را دنائت و پستی داد

در کشتن این و آن فرادستی داد

نامردمی آوردت و سگ مستی داد

درخدمت مرگ و نیستی، هستی داد

□

دین تو اگر دینِ «امام» است ترا

دنیای ستمگری به کام است ترا

کین، مائده‌ای علی الدوام است ترا

نامردمی و غدر مرام است ترا

□

بر قلب بشر جراحتی ناسوری

در پیکر او چو وصله‌ای ناجوری

دعوی ست ترا که با خدا نزدیکی

ثابت کردی کز آدمیت دوری

□

زینگونه که غدّاری و مردم خواری

وز توست به خنجرِ دغا خون جاری،

دردی ست گران که چون تو نامردم پَست

هم عصر منی و نام انسان داری !

□

پیوسته کتاب آسمانیت به دست

چون تیغ بود که در کف زنگی مست

با آن سرِ عاشقان بریدن خواهی

ای بدکنشِ بی‌شرفِ خویش پرست

□

ای آنکه هنر نیست ولی دینت هست

مغزِ سبک و معده ء سنگینت هست

از دختر رز شراب درجامت نیست

وز خون کسان سفرهء رنگینت هست

□

بیداری این شعله نمی‌رد تا هست

وین صاعقه آرام نگیرد تا هست

این آینه پیش روی نامردمی‌ات

زنگار سیاهی نپذیرد تا هست

□

این شعله نه آنست که خاموش آید

با سیرتِ مردم ِ دغاپوش آید

این خامه شکسته باد اگر قصه ء ما

در نامدگانِ ما فراموش آید !

□

من شاعر شمع و گل و پروانه نیم

مرغ سحرم که بسته ء دانه نیم

نیمی از عمر خویش دور از خانه

یک لحظه ولی به دور از خانه نیم

□

دین تو اگر دینِ «امام» است ترا

دنیای ستمگری به کام است ترا

کین، مائده‌ای علی الدوام است ترا

نامردمی و غدر مرام است ترا

□

نسلی که به کام دشمنان سوخته است

درجان من آتشی برافروخته است

خاکس‌تر من نیز سخن خواهد گفت

زان راز که روزگارش آموخته است

□

از مار بدُی در آستین، مار تَرک

بد یُمن تراز افعی و بدکار ترَک

از دین تو ایران به بزرگی نرسید

اما ز خباثت تو شد خوار ترَک !   

۲۲/۱۰/۲۰۱۳                                                             

□

حُکمِ تو اسارتگه انسان سازد

در روح بشر حصار و زندان سازد

یک روزه اگر به امر، فرمان یابد

بنیانِ هزار ساله ویران سازد !

□

چونان تو به عالمِ توحش، دَد نیست

ددخوتر‌تر از آنکه با تو پیوندد نیست

تاریخ بَدان دیدم و تاریخ و دَدان

دَد نیز چنین بد که تو باشی بد نیست !

□

پستانِ سگِ حُکمِ تو پُر شیر بوَد

زانرو، سرِپستان طلبان زیر بود

این مایه حقارت که در آنان بینی

زان گردنِ بسته‌شان به زنجیر بود

□

همزادِ رذالت خدادادهء خویش

در خون کسان خوشند و سجادهء خویش

با سکّهء سرخی که به آنان بخشی

تقدیم تو می‌کنند قلّادهء خویش

□

چون باربران در آستانت به صف‌اند

مجذوبِ جو و کاه و قصیل و علف‌اند

زینگونه که تن به گاری‌ات داده ستند

در آخور خود درخور صدها  اسف‌اند

□

هرجا که روند، صلح از آنجا کوچد

پویندگی ی مو ج ز دریا کوچد

آزادگی از شهر گریزد در غار

وز آدمیت ارزش و معنا کوچد !

م. سحر

۲۰. ۱۰. ۲۰۱۳

http://msahar.blogspot.fr/