ویژهء روحانی

ویـــــژهء روحــــانــی

طرح از «خاور» برای «قمار در محراب»ـ

حقیقت این شکم از آز پر نخواهد شد
اگر به مُلک همه عالمش بینباری !ـ
ـ .........................................مولوی



خویش و «خودی» خوانی
خیل ِ اجیران را
ـ«غیرخودی» نامی
مردم ایران را

هستی یک ملت
مِجری و دالانت
طعمهء تاراجت
سفرهء تالانت

جور مُجابت را
ظلم ِ مُجازت را
پُر نکند ایران
حُفرهء آزت را

درکِ تو از ملت
تودهء «محجوران»ـ
همره چوپانان
گلّهء مقهوران

محکمهء عدلت
مطلق ِ بیدادی
غایتِ انصافت
نَصفتِ شدّادی

هردو جهان بینت
هرچه جهان بیند
«ویژهء روحانی »
رونق خوان بیند

هرچه خدا جوید
هرچه خدا بیند
رزق و نوا جوید
رزق و نوا بیند :ـ

هستی ِ ایرانی
تاوهء بریانی
بر طبقی رنگین
«ویژهء روحاانی»

ویژه تر از ویژه
خاصه تر از خاصه
کوزه تر از کوزه
کاسه تر از کاسه

پر نشود هرگز
هرچه بینباری
کوزه ز افزونی
کاسه زبسیاری

لطف ِ خدا گویی
حرص ِ مجسّم را
ارث ِ پدر دانی
کـُلّ دو عالم را

ویژهء روحانی
عرشی و لاهوتی
ویژهء روحانی
فرشی و ناسوتی

مطبخِ دنیــاوی
لقمهء ربــــاّنی
عـُرفی و ایمـانی
ویژهء روحانی ! ـ

پاریس ـ 1999

.......................................................

این شعر نیز بخشی ست از کتاب «قمار در محراب »که ده سال پیش نوشته و در پاریس انتشار یافته است.اگر می بینید که مضمون آن همچنان موضوع روز و مبتلابه ما ایرانیان است ،از آنروست که در ، همچنان بر همان پاشنه می گردد و همچنان عده ای نعلین پوش بر مقدرات و بر سرنوشت و نیک و بدِ ملت ایران حاکم اند بی آنکه به احدی از ابنای روزگار پاسخگو باشند و در برابر هیچ نیرویی خودرامسئول و مکلّف بدانند. آنان خود را نمایندهء خدا بر زمین می شمارند و به نام اوست که جان و مال و هست و نیست ایرانیان را در چنگال بی مسئولیتی و نادانی و عداوت و قساوت و آزمندی و قدرت طلبی و جهانخوارگی خود می فشارند و تا زمانی که «دورگردون برمراد آنان» خواهد گشت ، ایرانیان روز خوش نخواهند دید . حتی کسانی که به جهالت پروری حُکـّام ، تن سپرده و سر در آخور حقارت آنان دارند نیز آخر و عاقبت خوشی نخواهند داشت اگرچه اکنون به عالاف و علوفِ تحقیر آمیزی که ازآنان دریافت می کنند دلخوشند و نشخوار این جیفهء خون آلود به مذاقشان سازگار می نماید!ـ

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

برای چاپ این مطلب به صورت «پی.دی.اف» میتوانید

ازاین نشانی استفاده کنید

ختم قرآن

قطعهء کوتاهی از منظومهء «قمار در محراب»ـ

ختــم ِقــُــــرآن

لیکن این دولت بس زود به پا خُفتد ! ـ

ناصر خسرو ...................................

.....................................

رغم ِ تو فاتحه ی لعنت

بر قرن ِ بیست می خوانم

قرنی که می رسد از راه

قرن ِ تو نیست می دانم !ـ
.

با این سَده ی جنایتکار

ختم ِ تو ختم ِ خواری هاست
آغاز ِ روز ِ آزادی
پایان ِ ناگواری هاست !ـ

.
بر بام ِ این «کژآئین قرن»*ـ

با کوچ ِ این کژآئینی
گوشم به صوت ِ قرآن است

در ختم ِ دولت ِ دینی !ـ

.....................................

.....................................

م.سحر، پاریسر، زمستان 1999
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـ وام از مهدی اخوان ثالث*

ترجمهء فرانسوی منظومهء «قمار در محراب» با همکاری دوست شاعرم «پدرو ویانا» در حال انجام است

بخشی از این کتاب در روز یکشنبه نوزدهم اکتبر 2008 در پاریس اجرا خواهد شد

برای اطلاع بیشتر به بخش خبر فرهنگی در همین جا مراجعه کنید

این هم ترجمه ء همین قطعه «ختم قرآن» است به زبان فرانسه

...............................................................................

Cérémonie funèbre au Coran

Malgré toi , comme une malédiction, je réciterai
la sourate Liminaire pour le vingtième siècle
Le siècle qui arrive
N’ai pas ton siècle , je le sais

Avec celle de ce siècle criminel
Ta fin est la fin de toute humiliation
Le commencement du jour de la liberté
La fin de toute infortune

Sur le sommet de ce siècle à la doctrine dévoyée
Au départ de cette doctrine du dévoiement
Je dresse l’oreille à la voix du Coran
Dans la cérémonie funèbre pour l’Etat religieux

Paris , décembre 1999

M.Sahar

:::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

traduit du persan par : Pedro Vianna et M.Sahar

مرا خدای دگر باید

................................................................................

........

ولا اَنا عابداً ما عَبَدَتُم
لکُم دینکُم ولیَ دین!ـ
من پرستندهء آنچه شما می پرستید نیستم
شما را دین ِ شما و مرا دین ِ من !ـ

سورهء الکافرین آیه های شمارهء 4 و 6

.....
پس می کشید بعضی را و تازیانه می زنید بعضی را در مجلس های خود

و بیرون می کنید ایشان را از شهری به شهری تا بیاید بر شما

خون ِ صدیقان که بر زمین ریخته شده است، ـ
از خون هابیل صدیق تا خون ذکریا پسر براشیا

که کشتید او را در میان هیکل و مذبح !ـ

انجیل ِ متی (ترجمهء خاتون آبادی )ـ

.....

چون سفیهان راست این کار و کیا
لازم آمد یقتلون الانبیاء

مثنوی مولوی

من اِلهِ ابراهیم و اسحق و یعقوبم
و نیستم خدای مُردگان ، بلکه خدای زندگانم !ـ

انجیل مرقس (ترجمه خاتون آبادی )ـ

خدایان رهزن بسی بینی اینجا
جدا زین خدایان خدایی طلب کن !ـ
خاقانی شروانی

چه گم کرده ای دوری ، خدایی که از اویم
چه وحشت به شیپوری ، خدایی که از من نیست !ـ

م.سحر
......................................................................

......

...................

...........................................

آخرین شعر از منظومهء «قمار در محراب»ـ

............................................

..

مــرا خــدای دگــر بـــایــد !ـ

................................................

وا خدای از جهان گم شوی ، ـ
چنان که خدای ما از جهان گم کردی!ـ
مقالات ِ شمس ِ تبریزی


کلاه شُعبده ات شرعی
بساط ِ معرکه ات دینی ست
اساس ِ مشرب و آئینت
بنا به خِشتِ کژآئینی ست

خداست رونق ِ بازارت
وزوست غایت و مقصودت
نه غیرِ سفرهء رنگینت
نه غیرِ روزن ِ پُردودت

چنان منی که به آئینه
سپرده ای همه عالم را
کلیدِ حجرهء خود دانی
بهشت را و جهنّم را

همان ز عنصر ِ تزویری
در این ، هزار هنر داری
جز این ، به جان ِ جهان سوگند
نه هیچ ذوقِ دگر داری

تمام ، کینهء انسانی
تمام ، نفرت ِ از شادی
به روزِ رجم ، همان سنگی
که می زنند بر آزادی

همان ظلام ِ غلیظ اندر
سیاهچال ِ قرونی تو
هزاره هاست که می نوشی
هنوز تشنهء خونی تو

صدای بوسهء ابلیسی
به قصد ِ شانهء ضحاّکان
سیاهجاری ِ خُبثی در
نهادِ خفتهء ناپاکان

به روی خاک همان طشتی
سرِ بریدهء یحیی را
چهار میخ ِ چلیپایی
چهاربند ِ مسیحا را

همان به چنگ ِ جنون جوری
همان به بازوی کین زوری
قساوت ِ دل ِ چنگیزی
طناب ِ گردن ِ منصوری

ز دوزخی که پی افکندی
هزار کینه به دل دارم
به آبروی وطن سوگند
من از بهشت ِ تو بیزارم

اگر چو خشکی ِ صحرا ها
کند بهار فراموشم
ور از لهیب ِ عطش سوزم
زکوثر ِ تو نمی نوشم ! ـ

جز این خدا که تبر کردی
مرا خدای دگر باید
کزو به جنگل ِ آزادی
نهال ِ عشق بیاساید

جز این خدا که به چندین کبر
چو تیغ ِ تشنه به کف داری
مرا خدای دگر باید
که سیل ِ خون نکند جاری!ـ

جز این خدا که تو را بر خلق
به جبر حقّ ِ ولایت داد
مرا خدای دگر باید
که خان و مان دهدَت بر باد!ـ

جز این خدا که فریبت را
ردای ننگِ مقدس دوخت
مرا خدای دگر باید
که قدس ِ ننگ ِ تو داند سوخت

مرا خدای دگر باید
که رغم ِ ظلمت و بیدادی
چو آرمان ِ بشر پوید
به راه ِ دانش و آزادی ! ـ
...................................

م.سحر
پاریس ، زمستان 1999

مرد معنوی

قطعه ای از کتاب «قمار در محراب»ـ

سرودهء 1999

....................................................

..............................................

ـ............................................اولــی لَکَ فَــاوَلــی
ـ..................................................وای بر تو ، باز هم وای برتو
ـ......................................................... سورهء القیامه آیهء 34
مـــــــــــــرد معـــنــــــوی


ای خدایت از آدمی بَری
دورَش از جهان ، داد و داوری
ای ضمیرت از وحشت و جنون
وی نهادت از طبع ِ بربری
در دلت نه جز گرگ ِ خانگی
در سرت نه جز مُطلق ِ خری
هرکه نیستت ، مُرتد است و بد
می نهی بر او داغ ِ کافری
هرکه دم زد از ملت و وطن
می زنی بر او تیغ ِ صفدری
خانهء خدا بند و قلعه ات
دین بهانه ات در ستمگری
سُبحه ات نه جُز دانه افکنی
سجده ات نه جُز حیله گستری
پای منبرت زوزهء سگان
باحیا تر از صیتِ منبری
گاهت «اَضربوا» پیک ِ نعمتی
گاهت «اُقتلوا» حُکم ِ حیدری
باورت نه جز آز ِ جابری
مذهبت نه جز جاه ِ سروری
باطلی و حق ، جامهء تنت
قاتلی و در جلد ِ داوری !ـ
خود نهاده ای نام ِ خود «ولی»ـ
ـ «آیت ِ خدا» ، اینت خودسری !ـ
قامتت خوش از زهدِ مکتبی
جامه برده از ظلم ِ لشکری
می کُشی جوان ، می خوری جهان
با شعار ِ الله و اکبری !؟
ای شکنجه گر، مردِ معنوی
معنی ِ بدی ، عین ِ بی بری ؛
باد کِشته ای ، باش تا کنی

در میان ِ طوفان دروگری!ـ

...................................................

م.سحر ، پاریس، زمستان 1999

بخش دیگری از کتاب «قماردرمحراب»ـ

ـ معـــمــــــار گــورســتـــــــان

کرده ای بر دیگران نوحه گری
مدتی بنشین و بر خود می گری !ـ
ـ .........................مولوی



ای معمار ِ گورستان
در زندان ِ آزادی
مهماندار ِ عزرائیل
در ویرانهء شادی

رفت از محنت آبادت
چون صد قرن ، سالی بیست
یک دم در شبستانت
شادی را مجالی نیست

تاریک است ، تاریک است
آئین ِ سیه پوشت
همچون روح ِ احکامت
در وجدانِ خاموشت

این آز است ، این آز است
کآمُخته ست با جانت
دکان است اسلامت
تزویر است قُرآنت

تدبیر تو ویرانی ست
ناموس ِ تو خونریزی
قانونت انیرانی ست
چون یاسای چنگیزی !ـ

با غوغای دین ، در جنگ
دوزخ برفروزاندی
فرزندان ِ انسان را
هیزم وار سوزاندی

شیطان وش کلیدِ مرگ
هدیه ی کودکان کردی
با ذوق ِ شهادتشان
زی جنّت روان کردی!ـ

نوشاندی شرابِ مکر
دشتِ مین سپاران را
وانگه تهنیت گفتی
خیلِ داغداران را

وینک بی نیاز از شرم
برگورِ شهیدانت
مکّارست بازارت
رنگین ست دکّانت

جای کشتگان خالی ست
خاموش ست غوغاشان
خوش جشنی ست جاهت را
روی استخوانهاشان

چون میراثِ اجدادیت
بر اجساد می نازی
همچون طبل می غُرّی
همچون گـُرگ می تازی

یعنی :« این شهیدان را
من کردم نثار ِ دین
دین : یعنی وجودِ من
من: یعنی مدارِ ِ دین !»ـ

یعنی : جان فشانیدند
تا کامم به بار آید
یعنی : از بتی چون ممن
دین قـُدرتمـَدار آید

من قیّم شوم بر خلق
چون راعی ، رعیت را
ملک ِ خاص ِ خود سازم
حقّ ِ حاکمیت را

یعنی خون ِ اینان ریخت
تا من خود ولی گردد
وز کـِیـدم جهان رام از
شمشیر ِ علی گردد !ـ

یعنی کُشته از ملت
خاکِ گور از من باد
داغ و درد از مردم
بزم و سور از من باد

یعنی مُرده اند اینان
تا دستار تاج آید
ایرانی شود محجور
آزادی حراج آید

رفته ستند تا ما را
بر سرپنجه زور آید
ما با مَهدی و مَهدی
با ما در ظهور آید

رفته ستند تا قدرت
رامِ چنگِ ما گردد
ننگ ِ نام و نام ِ ننگ
نام و ننگ ِ ما گردد

یعنی : بی میانداری
حکم ِ حضرت باری
از شمشیر ما روید
بر عالم شود جاری

خواب ِ چارده قرنی
تعبیری نکو یابد
یعنی قهر ِ فرعونی
از ما آبرو یابد

یعنی دین تبر گردد
گِردِ باغ و بر گردد
دانش بی ثمر گردد
جادویی هنر گردد *ـ

کین مشروعیت یابد
عُرف از شرع گردد کور
مذهب پی نهد مذبح
ایمان برکشد ساطور

انسان برّه سان آید
روحانی شود قصّاب
جان ارزان شود چون نفت
خون جاری شود چون آب

اینان مُرده اند ، اما
مرگی بارور دارند
بر دامان ِ گورستان
چون ما نوحه گر دارند!ـ

مغرورند از این مردن
چون صاحب عزا مائیم
سلطانیم و بر صدریم
آقائیم و مولائیم

سلطانیم ، مذهب تاج
معصومیم ، دین اورنگ
صاحب امر ، عِند الصُلح
صاحب تیغ ، عِندالجنگ

فتوی دار ِ والا جاه
هم روحانی و هم شاه
بر کُلّ ِ قوا حاکم
سیف الله و قدرتخواه !ـ

با صیت ِ انااَلمَهدی
پرچمدار ِ بدعهدی
پرچمدار ِ بدعهدی
با صیت ِ انااَلمَهدی !ـ

نفخِ صور پُرغوغاست
قی داراُلامام اُلعصر
هذاالفتح ، هذاالفتح
هذاالنصر ، هذاالنصر!ـ

اینان مُرده اند ، اما
هذاالنصر ، هذاالنصر
یعنی : کار ِ ما سکّه ست
فی دارُالامامُ العَصر

مُرده َستند و ما اینک
ارباب و اولوالاَمریم
هم عُرفیم ، هم شرعیم
ذوالحُکمیم ، ذوالاَمریم !ـ

زین رو هم شب ِ دوزخ
هم روز ِ بهشت از ماست
این سو، سنگ سنگ از ما
وان سو ، خشت خشت از ماست

اینان مُرده اند ، اما
روی سُفرهء آباد
همچون نظم ِ اهل الموت
بر ما زندگی خوش باد !ـ

حق با ماست ، با ما باد
یعنی خون گوارا باد
پای شرع ، پوتین پوش
دستِ جهل یارا باد !ـ
...

ای معنای لامعنا
معناهات یعنی این !ـ
ظلمت هات یعنی نور
بدعت هات یعنی دین !ـ

ای معمار ِ گورستان
در زندان ِ آزادی
اینَت سور ، اینَت عیش
بر ویرانهء شادی !ـ

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ـ * ـ هنر خوار شد جادویی ارجمند
ـ............................شاهنامه فردوسی

پاریس ، 1999 م.سحر.............................................................

........................................................................

........................................................................

ایمان شیعه و غدرالفقیه

این سومین بخش از یک «سه گانه»است که خود بخشی از منظومهء «قمار در محراب» محسوب می شود.ـ

دو بخش دیگر این «سه گانه» پیش ازین با عنوان های «هجــوم فــرهنگی» و «میـعــــاد در لجن» روی همین اوراق و سپس روی سایت های دیگر انتشار یافته اند. اینک « ایمان شیعه و غدرالفقیه » ، بدون هیچ یادداشت و توضیح دیگری روی این صفحات قرار می گیرد.ـ

...................................................................

ایمــــان ِشیـعــــــه وغـَـدراُلــفـَقـیـــه
....................................................................

انکــار بســوزد چـــو شهــادت بفــروزد
ـ ................ مولوی (دیوان شمس)ـ

.........................................................

.

آن شهسوار غایب را
بیش از هزار و یکصد سال
ایمان ِ شیعه می آمد
هر صبحدم به استقبال

جان می فشاند و فردا را
هر شامگه گزین می کرد
وان مرکب مقدس را
در انتظار زین می کرد

چشم ِ صفا به ره می دوخت
آن مُنجی ِ نهانی را
تا مقدمش به جای آرد
میثاق ِ آسمانی را

چون آرزو، رها میکرد
هر بامداد ِ شورانگیز
یالِ سمندِ قدسی را
در آستان ِ رستاخیز

می سوخت با تبی عطشان
در شوق ِ ساعتِ موعود
تا پای در رکاب آرد
آن پی خجسته ، آن مسعود

تا آن دلاور ، آن بیدار
خورشیدِ صدر زین گردد
ظلمت زدای دهر آید
روشنگر زمین گردد

آزردگان ِ گیتی را
شوری به جان برانگیزد
دیوار کینه برچیند
برجِ ستم فروریزد

همراز ِ بویه ای روشن
با شوق ِ خالی از تردید
چشم ِ زمانه بر در بود
قلب ِ هزاره می کوبید

پایان ِ عهدِ ظـُلمتسار
آغازِ روشنی زا بود
امروز های وحشت را
شعله ی امیدِ فردا بود

هرلحظه انتظاری سرخ
در جان ِ شیعه برمی رُست
وز آینه ی غُبارینش
زنگار ِ مَظلمت می شُست

هر لحظه گوهری رنگین
درباورش چراغان بود
بر آسمان ِ رؤیایش
جشنی ستاره باران بود

با صد زبان هزاران زخم
در جانش «اَلاَمان » می گفت
شوقِ ظهور در قلبش
ـ«یا صاحب الزّمان !» می گفت1ـ

ایمان ِ شیعه در رَه داشت
یک شهسوار و دیگر هیچ
چون شمع ِ دودمان می سوخت
در انتظار و دیگر هیچ

یک شهسوار و دیگر هیچ
فرزندِ جان فشانی ها
آه ِ فشردهء صد قرن
در کام ِ بی نشانی ها

یک شهسوار و دیگر هیچ
قدّیس ِ قهرمان گوهر
نغمه ی رمیده در فریاد
روح نهفته در باور

یک شهسوار و دیگر هیچ
مردانه مَردِ دوران بود
حلقه ی وصال ِ دل با غیب
سرّ ِ حریم ِ وجدان بود

هم سوشیانت ، هم مَهدی
بومُسلم و تهمتن بود
اسطورهء رهایی ها
ذاتِ «دوازده تن» بود

با عمق روح ِ ایرانی
در ظُلمتی ستم بُنیاد
تنها «دوازده» اخگر
پیغام ِ روشنی می داد

در صُلبِ انتظاری صعب
«او» آن «دوازده کس» بود
در ژرفکام ِ غیبت ها
تنها حضور او بس بود

نامِ «امام» از وی بود
عِزّ «امام» با او بود
خورشید رستگاری را
شرق ی قیام با او بود

ایمان ِ شیعه گر یاد از
لفظِ «امام» می آورد
با وی خیال می انگیخت
از وی پیام می آورد

آوازهء سمندش را
دل بسته در علائم بود
جانش فروغ ِ «حجّت» داشت
چشمش به راهِ قائم بود
****
ای دزد باور، ای غدّار
یغماگر پیامی تو
اندیشهء امامت را
تاراج ِ عِزّ و نامی تو

ای دام ِ شرع و دین ! مکرت
ـ سرهنگی و ریاست را ـ ؛
بر مرکب ِ امامت بست
ارّابهء سیاست را

جادوی جاه در جانت
با جهل ِعامه شد همدست
یورش به کاروان آورد
ره بر امام ِ غایب بست

در گرگ و میش ِیک تاریخ
از اُشترت فروجستی
گفتی : « اَناالامام اُلوقت»ـ
بر راهوار ِ او جستی

ابرت شفیق و بادت دوست
برقت معین و یارت رعد
کیدی و ساعتی مسعود
وقتی خوش و قُماری سعد

شرقت مناره برپا داشت
غربت به بوق و کرنا بست
قدرت، «امام» نامیدت
حرصت زبان ِ حاشا بست

چشمِ جنون ملّی را
بر ماه دوخت تزویرت
تا دل بُریدگان از عقل
بندند دل به تصویرت

بر صحن ِ تـُندر و طوفان
آفاق در صواعق بود
بر دوش ِ ظلمتی نوزاد
تابوتِ صبح ِ صادق بود

وجدان ِ شیعه می پرسید :ـ
کـ «این جاه جوست آن غایب ؟»
غوغا چماق ِ کین می کوفت :ـ
کـ «آری ، هموست آن غایب ! »ـ

ایمان ز خویش می پرسید :ـ
کـ «آن شهسوار، باری اوست؟»
هذیان بر او غضب می کرد :ـ
«هرگز مپرس ! آری اوست !»ـ

زان عهد ها که در آغاز
با اهل ِ کاروان بستی
در نیمه راهِ تدلیست
یکّی نشد که نشکستی !ـ

با وعده های رنگینت
زی باغ ِ جنّت از آغاز
هرگز نشد دری پیدا
کان در نشد به دوزخ باز !ـ

گفتی : «روان شوی زی قم »ـ
اسب ِ قیام هی کردی
اما به نام ِ «قُم فَانذِر!»2ـ
انذارگاه ، ری کردی !ـ

گویی درخش ِ دیهیمت ،ـ
دل دررُبود و جادو کرد
آز از حریم ِ وجدانت
پیمان و عهد جارو کرد !ـ


گفتند : «یا امام الوقت !»ـ
گفتی : «اَن اَلوَلی اُلاَمر»ـ
دادی پیام ِ دین با زید
خواندی نماز ِ کین با عَمر

ایمان به مُهره پیوستی
در داو ِ انتظاری خوش
وز شوق ِ جاه بنشستی
بر عرصهء قماری خوش!ـ

بر بام روح ِ باورها
بشکستی آن علامت را
بردی به حجلهء تزویج
سُلطانی و امامت را

آن شهر آرمانی را
در ژرف ِ جان ایرانی
کردی بدل به ویرانه
با حِدّتی انیرانی !ـ

طرف ِ کُله نهادی کج :ـ
کآئین ِ سروری دانی
آئینه کردی از کینه
یعنی :سکندری دانی ! 3 ـ

زان گونه برق ِ تاجت شیفت
کت وعده ها برفت از یاد
منبر زقُم به ری بردی
بستی به تخت استبداد ! 4 ـ

آیات ِ آسمانی را
بازیچهء زمین کردی
ناموس ِ جبر شاهان را
جاری به نام ِ دین کردی !ـ

دستار چارده معصوم
بر تاج ِ قیصران بستی
وز کفر بدعت آئینت
تهمت بر این و آن بستی !ـ

از کبریای کینت ، مرگ
بر خاکیان فروراندی
صیت ِ قتال سردادی
آیات «اُقتلوا» خواندی!ـ

°°°
قرآن به دست و بد در جام
کارِ جهان به کامی نک !ـ
معمار انهدام ، اما
ـ«سُلطانوَلی امام»ی نک ! ـ

بر نعش ِ آن غیاب آباد
در چنگت این حضورستان
مسند نشان ِ ظلمتسار
فرمانروای گورستان !ـ

چکمه ی امامتت برپای
گیتی زطمطراقت کر
تیغ جفات بر مردم
ذکر خدات بر منبر

سنگی ز نفرت و بیداد
خشتی ز جور و بد عهدی
این دستگاه خونین را
خوانی «مدینَة اُلمَهدی»!ـ

خوانی مدینَة اُلمَهدی
بیت اَلفساد قدرت را
بر صاحب الزمان بندی
این غَدر بی حقیقت را !ـ

بر صاحب ازمان بندی
جَرح و قتال و غارت را
خونریزی و قساوت را
سرهنگی و صدارت را

بر صاحب الزمان بندی
هر آتشی که سوزاندی
جهلی که بر زمین کِشتی
جنگی که برفروزاندی

هیزم ز آدمی کردی
تا بر تنور ، نان بندی
وین «نَعمتِ خدا» یت را
بر صاحب الزّمان بندی

بر صاحب الزّمان بندی
بدمستی و خمارت را
وز کیسهء خدا بخشی
درباخته ی قمارت را !ـ

چون جام ِ عافیت، نوشی
زهرابهء شکستت را
وز خون ِ بندیان شویی
قهر ِ سیاهِ دستت را

درباخته ی قمارت را
زایران کنی طلبکاری
باج ِ عراق پردازی
خون در اوین کنی جاری !ـ

بر صاحب الزمان بندی
کین زارها که رویاندی
آن سروها که برکندی
وان دارها که رویاندی

آن داس ها که بخشیدی
نامردمان ِ ناکس را
کز بیخ و بن براندازند
آن اصله های نورَس را

آن شیشه ها که پیش از مرگ
دور از مرام ِ انسانی
هرصبحدم به فتوایت
پُر شد زخون ِ زندانی

آن عصمتی که در زندان
آلوده شد به دندانهـات
نَک ، آبروی ایران را
هیهات خامُشم ، هیهات !ـ

بر صاحب الزمان بندی
بُن مایهء پـَلـَشتی را
سربازکان گمنامش 5ـ
نامی سگان ِ گشتی را !ـ

[ سربازکان گمنامش
برکف گرفته خنجرها
در خون«سیرجانی ها»؟
در خانهء «فروهرها»؟

سربازکان ِ گمنامش
پروردهء تبهکاری
پهلودران ِپوینده» ؟
دام افکنان ِ «مختاری» !؟ 6 ]ـ

سربازکان ِ گمنامش
درمحفل تبهکاران،ـ
گرگان ِ آدمی رویان
خوکان ِ «واجبی خواران»!؟

حالی میان خوکستان
زآدمکشان فتوی دار
یک تن شهیر آفاق است
مُشتی نمونهء خروار!ـ

ای بدعت ، ای ظُلام ، ای بد
پروردهء تبهکاری
زین خونیان هزاران تن
گمنام و ناموَر داری !ـ

زین راهیان ِ دوزخسار
عطشان ِ نوره آشامی
بزمت هزار ها دراد
گویندهء «بده جامی !»ـ

ای بدعت ، ای ظلام ای بد
بر بام ِ ننگ ، اینت کوس!ـ
رسوا و همچنان پرباد؟
عریان و اینچنین سالوس!؟

سودای جاه را تهمت
بر پیر و بر جوان بندی
وین فرقهء قساوت را
بر صاحب الزمان بندی

در چنگ ِ وهم بفشاری
حلقوم ِ شادمانی را
بر بُن زنی جوانان را
غارت کنی جوانی را!ـ

نومیدوار و بی فردا
رو در سراب ناکامی
بندی به پای هستی شان
زنجیرِ بی سرانجامی !ـ

شبرو صفت ، حرامی خوی
در خون ِ صبح بیداری
زی خوابگاه دانشگاه
تاتاروش هجوم آری !ـ

قربانیان آزت را
سجاّده بر دهان بندی
کشتارِ اهل ِ دانش را
بر صاحب الزمان بندی!ـ

***
بر صاحب الزمان بندی
این چاهسار وحشت را
وزنعل ِ اسب ِ او دانی
توده ی غبارِ وحشت را

ای بدعت ، ای ظلام ، ای بد
وقت است تا زند فریاد
وجدان شیعه زین تلبیس
خون ِ خدا در این بیداد !ـ

................................

پاریس ، پائیز 1999 ـ م.سحر
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یــادداشت هـــا
ـ1ـ بیت زیر در میان عامهء مؤمنانِ جهان ِ تشیّع بسیارمشهور است :ـ
یا صاحب الزمان به ظهورت شتاب کن ... مُردم به انتظار ِ تو پا در رکاب کن !ـ
ـ2ـ یا ایهاالمدّثر، قُم فانذر! ای مرد جامه برخود پیچیده ، برخیز و بیم ده![بترسان!]ـ
قرآن ، سورهء المدثر ، آیه های 1 و 2
ـ3ـ نه هرکه چهره برافروخت دلبری داند نه هرکه آینه سازد سکندری داند
نه هرکه طرفِ کُله کجنهاد و تند نشست کلاهداری و آئین ِ سروری داند !ـ
«حافظ»
ـ4ـ چو با تخت ، منبر برابر شود همه نام بوبکر و عُمّرشود

«فردوسی»
ـ5ـ شکارچیان انسان و خونیان مواجب ستان «امنیت خانهء مبارکه» شان را
«سربازان گمنام امام زمان » نامیده اند و می نامند.ـ

ـ6ـ هرچند فرم و محتوای این منظومه مناسب ارائهء فهرست بلندِ نام قربانیان نیست ،با اینهمه به قول نیمایوشیج از یادآوری «نام بعضی نفرات » خودداری نمی توانستم کرد.ـ

میعاد در لجن

یکی از دوستان خوب من ضمن پیامی یادآور شده است که به رغم وعده ای که داده بوده ام، در انتشار بخش های دیگر «منظومهء قمار در محراب» تأخیر کرده ام.ـ

با نهایت سپاس از توجه این دوست ، و در پاسخ محبت او و نیز به پاس دوستان دیگری که نسبت به بخش های انتشار یافتهء این منظومه اظهار لطف کرده اند ،از ین پس خواهم کوشید تاقسمت های باقی مانده را طی فاصله های کوتاه تری در این اوراق درج و تقدیم خوانندگان گرامی کنم.ـ

بخشی که در اینجا خواهید خواند «میعاد در لجن» نام دارد و دومین قسمت از یک «سه گانه» یا «تریلوژی» ست

قسمت نخست آن یعنی «هجوم فرهنگی » را ،چندی پیش در این اوراق عرضه داشتم و بسیاری از سایت ها نیز به درج آن اقدام کردند.ـ

آخرین قسمت از این «سه گانه» که «ایمان شیعه و غدرالفقیه » نام دارد ، خواهد ماند برای فرصتی دیگر.ـ

............................................................................

مـیـــعـــــــــــاد در لجـــــــــن * ـ

.. هر گم شده را سرور و سالار مدارید
ـ............................................................. . ونیز:ـ
...........بُگسل ز بی اصولان ، مشنو فریب غولان

..........................ـ. ـ.ـ>................................مولوی (دیوان شمس) ـ
..................
هرفتنه بر زمین کردی
گفتی : « به پاس ِدین کردی»ـ
با آدمی چه خواهی کرد
ور با خدا چنین کردی !؟

خود را «ولی» نهادی نام
قصدت فریب ِ ملّت بود
وین نظم ِ بسته بر اسلام
عزّت نبود ، ذلّت بود !ـ

آزادگان ِ ایران را
خُرد و صغار دانستی
خار رهت ، دلیران را
درخوردِ دار دانستی

تا بندگیت بپذیرند
کشتی به شطّ ِ خون راندی
از بهر حفظِ دستاری
صد قیصریّه سوزاندی!ـ

بیمی نبُد زتاریخت
شرمی نبُد ز وجدانت
غدرت دمی نمی آسود
رحمی نبُد بر ایرانت

خود را ولی نهادی نام
یعنی : صغار و محجورید
یعنی : فقیه و جبّارم
یعنی : سفیه و مجبورید !ـ

خود را ولی نهادی نام
یعنی : کفایتم دادند
از جانبِ خدا بر خلق
حقّ ِ ولایتم دادند

خود را ولی نهادی نام :ـ
کای قوم ِ از خِرَد عاری
آنک تویی به محجوری
اینک منم ، به مختاری !ـ

خود را ولی نهادی نام :ـ
کای قوم ِ خاک ِ دین بر سر
آنم که بر تو ام قیّم
آنی که بر تو ام سرور

خود را ولی نهادی نام
کیدِ تو بی نهایت بود
سفّاکی تو نامش دین
جبّاری ات ولایت بود !ـ

هرگز اهانتی زینسان
در زیر این کبودین طاق
با مذهبی نشد همراه
بر ملّتی نگشت الحاق

زینسان جهنّمی موهن
با هیچ عصری از بیداد
در هیچ تلّ ِ خاکستر
هیچ آتشی ندارد یاد !ـ

زی آفتی که در ره بود
ویروس ِ در بدن بودی
با آرمان ِ آزادی
ـ«میعادِ در لجن»* بودی !ـ

با آرزوی ایرانی
بی آبرو هوس راندی
وین کاروانِ زخمی را
بیش از سه قرن پس راندی !ـ

صد سال رزم ِ آزادی
با عاملان ِ استبداد
در حیلهء تو شد مدفون
با بیرق تو شد برباد

دام ِ شبانه افکندی
فردای آفتابی را
تاراج ِ کیدِ خود کردی
آمال ِ انقلابی را

هنگامهء سیاهت را
اینک نظام ِ دین خوانی
جهل ِ جهانشمولت را
ـ«اسلام ِ راستین» خوانی !ـ

خود را ولی نهادی نام
خانه ی خدات ویران باد !ـ
نام ِ تو ننگ ِ ایرانی ست
دور از تو نام ِ ایران باد !ـ

................

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـ* وام از نصرت رحمانی
م.سحر ، پاریس ،1999

....................................................

طرح از خاور برای «قمار در محراب»ـ

هجوم فرهنگی

هجــــــوم فـــــرهــنــــگــــــــــی

ـ طرح از «خــــاور» است برای «قمــار در محــراب». ـ

ـ نقل یا درج آن بدون ذکر منبع ونام «خــاور»مجاز نیست.ـ

............................................................
.....
ـ«هجوم فرهنگی» بخش دیگری ست از منظومهء «قمار در محراب».ـ
تقریباً همهء ایرانیانی که در این ربع قرن زیسته اند ، با عباراتی از نوع «هجوم فرهنگی» ،« تهاجم فرهنگی» ، «هجمهء فرهنگی» و یا کلمات و عباراتی مشابه آن آشنایی دارند.ـ
این کلمات در این سالهای «انقلابی و پُست انقلابی» همواره همچون وصلهء اتهامی برای گسترش اختناق در جامعهء ایران به کار رفته است و بهانه ای بوده است برای سرکوب انسان های آزاده ای که به لحاظ فرهنگی و اجتماعی و سیاسی یا به لحاظ عقلی و روحی و عاطفی ، وجود و شخصیت و هویت خود را با خُلقیات و ارزشهای واپس گرا یی که حکومتگران استبداد دینی به ضرب داغ و درفش و دُشنه و شلاق ، تحمیل کرده و می کنند، در انطباق نمی دیده اند و نمی بینند.ـ
بسیاری از ایرانیان(زن یا مرد ، پیر یا جوان) طی این دوران شوم 28 ساله به نام و در پناه همین مفاهیم ساختگی و ایدئولوژیک شلاق خورده اند ، مورد تجاوز و تهاجم عملهء ظلم و جور واقع شده اند و به زندان افتاده اند. بسیارانی دیگر (ملیون ها انسان ایرانی) دل از یار و دیار و خویش و پیوند و هست و نیست خود برکنده و خانمان و میهن خود را به قصد سرزمین های دور و نا آشنا ودر برهوت سرنوشت و آینده ای ناروشن و مخاطره آمیز ترک گفته اند.ـ
و نیز بسیارند انسان های بزرگ و شرافتمند و ارزندهء ایرانی که به بهانه و بر اساس همین شعارهای تـُهمتگر،میان تـُهی و بدخواه ودشمنکیش وضد عقل و ضد ایران و ضد انسان به قتل رسیده اند: در زندان ها : مثل سعیدی سیرجانی
در بیابانها : مثل مختاری و پوینده و تفضلی یا در خانه ها مثل پروانه و داریوش فروهر یا غفار حسینی و بسیاران دیگر.ـ
این قسمت که خود بخشی ست از یک «سه گانه» ، به دروغ و فریب بزرگی می پردازد که در این شعار مردم کـش پنهان است و به تناقضاتی اشاره دارد که در آرمانها و هدفها ی ناهمزمان و واپس اندیش اسلامیسم بنیادگرا نهفته است.ـ
هدف و آرمان بی آینده ای که درحصار حاکمیت دینی امر مقدس را به فساد قدرت آلوده است و سرانجام دراسارت فزونخواهی و آز یا بلاهت و جهل ـ یا هردو ـ خود را به داری حلق آویز خواهد کرد که سالهاست با دست خود به بافتن ریسمان و تافتن طناب آن سرگرم است! ـ

.......................................................................................

یـارب این نــودولتــان را بـر خــر خـودشـان نشـان
حــــــافــظ

هجـــــوم فـــــرهنـگــــــیـ

زان عُنصری که از فرهنگ

یکصد هزار سالی دور

چون نفرت ِ سیاه از عشق

یا مظهر ظـُلام از نور

***

زان باوری که پیغامش

باران ِ مرگ می‌بارد

وز تیره ابر احکامش

بَد چون تگرگ می‌بارد

***

با تیربار و بمب افکن

تیغ ِ خدا به کف داری

اندیشهء رهایی را

از بام ِ دین هدف داری

***

بر منبری و در موشک

در مسجدی و در کشتار

با ماهواره در تبلیغ

با خـَمسه خـَمسه در پیکار

***

مَسکوک نفت ِ مغرب خواه

خوش غـّره کرده در جنگت

جهل ِ کـُهن کمینگاهت

تکنیک ِعصر در چنگت

***

خونِ دُلار در قلبت

چون چاهِ نفت در جوشست

اما تو غرق ِ الـّلهی

وین نـُکته‌ات فراموشست

***

بر کشتی تو در طوفان

مغرب گرفته سُکـّان را

اما تو می‌چری بر خوان

تا بشکنی نمکدان را

***

کشف و شهودت از غرب است

سودا و سودت از غرب است

اوج و فرودت از غرب است

بود و نبودت از غرب است

***

در دیگِ غرب می‌جوشی

از جام ِ غرب می‌نوشی

ششلول ِ غرب می‌بندی

پوتین ِ غرب می‌پوشی

***

با ساز ِ غرب می‌رقصی

با داو ِ غرب می‌بازی

بر کوس ِ غرب می‌کوبی

با نعل ِ غرب می‌تازی

***

بر شانه‌ات عَلـََم غربی ست

در پنجه‌ات قلم غربی ست

بر طبلِ پُرهیاهویت

رَپ راپ ِ دمبدم غربی ست

***

بسیاری از اجیرانت

زآمُختگان ِ اَفـرَنگند

ریشی فزوده بر تدلیس

ساز تو را همآهنگند؛

***

دیوانیان ِ دین سالار

بافندگان ِ زنجیرند

کودن دلان ِ تکنوکرات

صیقل زنان ِ شمشیرند

***

در خُمرهء ولایت ذوب

گر محو یا پدیدارند، ـ

داغ ِ تو بر جبین دارند

از بس که دردِ دین دارند

***

بازاریان ِ بی‌مغزت

پَروارجیفهء غربند

بر سفرهء فضولاتش

جویای لقمهء چربند

***

ابزار زجر و تعزیرت

سوداگران ِ غرب آرند

هم زی تو برگ ِ عیش آرند

هم زی تو ساز ِ حرب آرند

***

با تیربار و اینترنت

نان ِ تو از فرنگ آید

هرچند طعم ِ خون دارد

خوان ِ تو از فرنگ آید

***

با صیتِ اَخ اَخ و اُف اُف

خوش می‌چری طعامش را

هم رِزق و روزی‌ات با اوست

هم جویی انهدامش را

***

اما فریب را، با غرب

جنگ ِ تو جنگ ِ زرگرهاست

زیر عبا خروست را

کیدِ توغافل از پـَرهاست

***

ور نیست باورت، یک دم

از غرب ِ خویش عـُریان شو

کـُلت و کمر به یک سو نه

زی کوچه و خیابان شو

***

زان «رولز رویس ِ» (۱) روئینت

بر نطع ِ خاک نـِه پایی

برجاه اگر نه مسحوری

چون دزد اگر نه رسوایی

***

گاهِ صعود بر منبر

جام ِ جهان نما بشکن

مصنوع ِغرب شیطان را

در مشرق ِ خدا بشکن

***

جیب از دُلار خالی کن

چون حفره‌های خاک، از نفت

وانگه ببین که از بامت

دولت رمید، قدرت رفت

***

سار از درخت ِ دین پَر زد

نان ِ سیاست آجُر شد

زرّادخانه گشت اصطبل

جـِت اسب و موشک اُشتر شد

***

بنگر که چنگ و دندان ریخت

گرگان ِ زنده خوارت را

خوش موریانه غارت کرد

از ریشه چوب ِ دارت را

***

قِدّیس ِ آستان پـَر زد

وان رونق از دُکان کوچید

اسبابِ جور و وحشت سوخت

غوغای «خبرگان» کوچید

***

مسجد ز شرّ ِسود آسود

فقه از ولی رهایی یافت

دین از فسادِ قدرت رَست

یعنی خدا، خدایی یافت

***

اما تو فتنه‌ای بر جاه

قدرت به نام ِ دین خواهی

بیداد را خدا گویی

تن‌ها از او همین خواهی! ـ

***

چندان حریص ِ دنیایی

کز آخرت کنی دکّان

فنّ ِ تجارتت تزویر

دین، سکّه، تـُحفه‌ات ایمان

***

با این متاع ِ سالوسی

بازار زرگران سازی

قلب ِ مسینهء خود را

چون بار ِ زَر، گِـران سازی

***

وانگه به جانب ِ مغرب

چون شاهِ زرگران از شرق

شَلتاق‌ها کنی چون رعد

شلاّق‌ها زنی چون برق

***

یعنی: «انا العُدوّ اُلغرب

این مظهرالبَلا والکـَرب

یعنی: «انا الوَلیّ اُلامر

عِندالجهاد، عِند الحَرب! ـ

***

فی جُـبّـتی یَدالجبّار

بـِسم الفقیه، ذی المَسند

فی الدّار، قاصم الکـُفـّار

فی الدّهر، قاهراُلمُرتد

***

اما در این فریبستان

هریاوه‌ای که می‌گویی

پوچست و نهب ِ ایران راست

این فتنه‌ها که می‌جویی! ـ

***

آن هیکلی که بسته ستند

شاخت به دین، دُمت با غرب

بازارِ دلقکان خوش باد

از این تخاصُمت باغرب! ـ

***

این دشمنی نه با غرب است

این دشمنی بر آزادی ست

بر دانش است و بر قانون

بر زندگی ست، بر شادی ست

***

این دشمنی نه با غرب است

با حرمت است انسان را

با حِکمت است، با عقل است

با روشنی ست ایران را

***

ای جت سوار ِ بُمب افکن

رایانه (۲) باز روحانی

ای غازی (۳)،‌ای مسلسل بند

قدرتمدار ِ ایمانی

***

آیا شده ست تا یکدم

در لحظه‌های یکرنگی

بردوشت آن مُسلسل را

خوانی هجوم فرهنگی؟! ـ

***

باری چنان که حق داند

بر باطلی تو در این راه

پیکار توست با انسان

جهد تو فی سَبیل الجاه

***

بُنیان زننگ و بام از کین

برج سیاهِ تدلیسی

تاراج ِ آدمیت را

دستِ دراز ِ ابلیسی! ـ

***

با هرچه ذات ِ انسان را

حُرمت نهاد، در جنگی

پیش ِ تو فکر ِ آزادی

یعنی هجوم ِفرهنگی

..........................................

م. سحر

پاریس، تابستان ۱۹۹۹

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اتومبیل بسیار مشهور مافوق اشرافی انگلیسی (Rolls Roys) - (۱) ـ

ـ (۲) ـ رایانه یعنی کامپیو‌تر

ـ (۳) ـ اسم فاعل از غزو به معنی پیکارکننده و جنگاور دینی ست. ـ

همچنین به معنای تاراجگر و معرکه گیر و رسن باز و فاحشه نیز

در فرهنگ‌ها آمده است. (رک. لغتنامه دهخدا)