۲۷ آبان ۱۴۰۵

نام و ننگ

 





نام  و ننگ

                     غزلی از: م. سحر            

                

اگرچه اهلِ سیاست نه ، مردِ فرهنگم

خوشم که آینه ای بی غُبار و بی زنگم

هزار زخمِ زبان خورده ام ز بی وطنان

که دل سپُردهٔ ایران ، بنام یا ننگم

به روی شانه سری دارم و فرونارم

بر اهلِ رنگ ، که چون روحِ عشق بی رنگم

همین بس است مرا جانِ پاک کز ره مهر

میانِ  معرکه با آز  و  کینه در جنگم

چه بیم و‌باک‌ ، اگرم در جهانِ بی فریاد

نبود جز غمِ عشقِ وطن فراچنگم؟

ازین هیاهوی ناهمدلی ، چه شکوه ؟که خوش

به لُطفِ نغمهٔ وجدانِ  خود همآهنگم!

ز رنجِ هجر و غمِ دوری از دیارِ عزیز

خوشم که مِهر نمُردهَ ست در دلِ تنگم

اگرچه هست زهجرانِ  یار چون سعدی

  *«ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگم»

«سحر»، غزل نسراید مگر به شوق وطن

همین مرا بس،  اگر نغمه ایست در چنگم!

 

*   مصر از سعدی ست                                          م.سحر

پاریس ۱۷/۱۱/۲۰۲۶


هیچ نظری موجود نیست: