کـــــــــــــــودکــــــــی
کودکی ام اضطراب ِ کودکی ام بود
دور ِ جوانی سراب ِ کودکی ام بود
فصل ِ میانسالگی درآمد وبنگاشت
نقش ِ خرابی که خواب ِ کودکی ام بود
عمر ِ شتابنده در حوالی پیری
یافت که پیری شتاب کودکی ام بود
کودکی ام یک سؤال بود و سرانجام
داغ جدایی جواب کودکی ام بود !ـ
م. سحر
11/ 6/2007 ، پاریس
برای شنیدن این قطعه در آواز اصفهان به سایت
۰۲ تیر ۱۳۸۶
کودکی
۳۰ خرداد ۱۳۸۶
آزادی
آزادی
تا تاب و توان هست همه تاب و توان را
آئینهء دل ، گوهر ِ جان ، طبع ِ روان را ؛
بایستهء راه تو کنم زانکه تو شایی
آئینهء دل ، طبع ِ روان ، گوهر ِ جان را
عمری ست وجودم به تمنّای ِ وجودت
می پوید و برمی شمُرَد دور ِ زمان را
انسانیت از توست سزاوار ِ ستودن
انسان چه کند بی تو جهان ِ گذران را؟
آن سبزه که برمی دمَد از خون ِ سیاووش
بی شک سوی ما از تو فرستاده نشان را
وان تیر که آرَش به زِه آورد ، ترا بود
وآن بازوی جاوید که بفشُرد کمان را
آزادی ، آزادی ،آزادی ، ای دوست
از دشمنی آزاد کن ، آزاد جهان را
بیدار ترین باش و پدیدار ترین باش
چون پرتو خورشید ، کران تا به کران را . ـ
م. سحر
پاریس ، 8/6/2007
۲۳ خرداد ۱۳۸۶
آرزو
آرزو
طالب حق تابع ِ مَجاز نگردد
گِرد ِ فریب از در ِ نیاز نگردد
کژننهد پای و زی تصرف ِ ناحق
دست ِ وی از آستین دراز نگردد
راهِ مُریدان ِ خام و خیره نپوید
بردهء پیران ِ حُــقـّه باز نگردد
در ره ِ آزادی و عدالت و انسان
کور شود دیده ای که باز نگردد ! ـ
م.سحر
.......................................................................................................................
برای شنیدن این شعر کوتاه در آواز ابوعطا به این نشانی بروید:ـ
Pour écouter ce poème dans le mode
"Abouata"(chant classique persan)
chanté par : Ali Tehrani :
۲۲ خرداد ۱۳۸۶
سوگسرود برای پرویز ورجاوند
من دکتر پرویز ورجاوند را هرگز ندیده ام
اما به تأثیر از نوشته های او و به تأثیر از کنش و رفتار اجتماعی ، فرهنگی
این سوگسرود پیشکش بزرگواری ، دانش ومِهر راستین و صمیمانهء او به ایران باد!ـ
پــرویــز ورجــاونــد
از بستر ِ کارون
وز دامن کرکس
تا ساحل ِ اروند
مام ِ وطن در سوگ
در سوگ ِ یک فرزند
فرزند مِهرآموز
فرزند ِ مهر اومند
یکرنگ و یک سیما
بی مثل و بی مانند
آگاه و دانشور
آزاد و دانشمند
لوح ِ صفایش با
آئینه در پیوند
فرهنگ از او دلشاد
تاریخ از او خرسند
***
ای مام ِ میهن را
شایسته تر فرزند
در خانهء اجداد
هست این زمان هرچند
نقدِ هُنر بی قدر
دست ِ خِرَد در بند ؛
بی باک رُو ، زیراک
در عرصهء دیرند *ـ
پاس ِ نجابت را
ایرانیان خواهند؛
یادت به دفتر دوخت
مهرت به جان آکند.ـ
دلبسته با ایران،ـ
ای گوهرین دلبند
پرویز ورجاوند
پرویز ورجاوند!ـ
پاریس ، 11/6/2007
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* دیرند : یعنی زمان ـ
۲۰ خرداد ۱۳۸۶
یادگار
ملول از خود ولی از غیر نالیم
نمی بینیم کاین خویش ِ ستم کیش
تبر دارد به قصد ِ ریشهء خویش
بدین غیرت که قصد ِ ریشه دارد
مگر از رُستنی اندیشه دارد !؟
الا ای رُستنی سوز ، ای تبرگیر
فرونه شرّ و دست از ریشه برگیر ! ـ
به دست ِ دیگر ، ای دست ِ تبردار
تبر بستان و دست از ریشه بردار ! ـ
تبر بفکن به بُنگاهی ز ما دور
ز شیطان دور ، حتّی از خدا دور
تبر بفکن که بشکوفد زمانه
جهان گردد بهاری جاودانه
بهاری ، رَشگ ِ مینو باغساری
از انسانی به انسان یادگاری ! ـ
..................................
م.سحر
۱۳ خرداد ۱۳۸۶
کی می آیی ؟

پس از تلفن به مادر
و شنیدن ِ جمله ای که بیست و هشت سال است مدام تکرار می شود : ـ
کـــی مـــی آیــــی ؟
ای رفته ی این دیار کی می آیی ؟
افسُردم از انتظار ، کی می آیی ؟
از پنجره دیده ام که بسیار گذشت
بی آمدنت بهار ، کی می آیی؟
هر گوشهء این خانه ز یادت شهری ست
زی رؤیت ِ یادگار کی می آیی؟
من زاده امت ، مَهد ِ تو بالین ِ من است
آخر سر ِ این قرار کی می آیی؟
من زاده امت که از تو ام دور کند
نامردُم ِ نابکار !؟ کی می آیی؟
من زاده امت که بر دلم نیش ِ فراق
هرلحظه کند گذار؟ کی می آیی؟
من زاده امت که برخی ِ هجر کنم
سال و مَه آزگار ؟ کی می آیی؟
می خواهمَت ، ای که از منَت برکندند
سوگند به کردگار کی می آیی؟
.....................................................
م. سحر
Version française:
http://sahargaahaan.blogspot.com/2007/07/quand-viens-tu.html
۱۱ خرداد ۱۳۸۶
زن ایران

با نگاهی به چهرهء خون آلودِ یک زن ایرانی
که عساکر 27 سالهء جهل محاصره اش کرده بودند سروده شد . ـ
زن ایـــــــران .....
1
.....................
ای خستهء تیغ ِ جهل در وادی ما
حُزنت غم ِ ما و شادی ات شادی ما
ای خواهر و مام و دُخت ِ ایران ، درداک
سرخ است رُخت ز خون ِ آزادی ِ ما ؟
2
ای خواهر و مام و دُخت ِ ایران که چنین
کردند رُخ ِ ترا به خونت رنگین
تنها نه به ما ، که بر خدا می کوبند
این تیغ ِ ستم ، دشنه ء کین ، خنجر ِ دین ! ـ
م. سحر
پاریس ، 1/6/2007

۱۰ خرداد ۱۳۸۶
دوبیتی
پــیـــــــــــــــام
کبوتر جان به پرواز آی روزی
فراتر پوی ازین تا پَر نسوزی
پیام مِهربَر تا مهربانی
رها گردد ز دام ِ کینه توزی
صــدای زنگ
سرشتند از دریغ آب و گِل ِ ما
نشد جز غم ز هستی حاصل ِ ما
کنون آن کاروان رفته ست و باقی ست
صدای زنگ در گوش ِ دل ِ ما
۰۸ خرداد ۱۳۸۶
ای عاشقان

به زندگان گُلزار خاوران و گلزاران دیگر میهن
ای عاشقان
ای عاشقان ِ رفته که بُغض ِ فشُردهاید
گـُلهای ناشکُفته، ولی باد بُردهاید
کُشتند و سوختند و شکستندتان ولی
خورشید شاهد است که هرگز نمُردهاید
«ـ «هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق
زیرا نشان به دفتر ِ هستی سپردهاید
شعرید صد سفینه، ولی ناشنیدهاید
صد آسمان ستاره ولی ناشمُردهاید
زاد ِ رهید از آنکه صفا را و شوق را
آئینه سان غُبار ز دلها ستُردهاید
داد از غریو ِ یاد ِ شما سربُلند باد! ـ
ای عاشقان که خنجر ِ بیداد خوردهاید. ـ
....................................
م. سحر
۲۰۰/۵/پاریس، /۲۵
۰۵ خرداد ۱۳۸۶
ای آن که غمگنی
ای آن که غمگنی
ای آن که غمگنی و سزاواری*ـ
تا کی به دام ِ خویش گرفتاری ؟
تا کی چنین ز گوهر ِ جان دوری؟
تا کی زروی آینه بیزاری ؟
تا کی در آبگینهء رؤیا ها
غرق ِ سراب و بستهء پنداری؟
مغلوب و سرسپردهء خواب ، اما
در آرزوی دولت ِ بیداری ؟
زینگونه پا نهاده به زنجیری
زینگونه دست سوده به دیواری ؟
رو کرده اینچنین به رهی موهن
خو کرده اینچنین به شبی تاری ؟
وقت است تا زخویش برون آیی
وین پردهء غُبارین برداری
این ذلت از وجودت بگریزد
وآن عزّت ِ خجسته به دست آری
بشکوه برفرازد خورشیدت
بر سرزمین ِ شادی و بیداری ! ـ
م. سحر
پاریس ، 24/5/2007
...................................................
۰۳ خرداد ۱۳۸۶
افسانهء دل
افســــــــانــــــــه ء دل
هوای کوی یار و روی در ویرانه دارد دل
ازین ویرانسرا راهی به سوی خانه دارد دل
بر و بوم ِ وطن را عشق می بازد به تصویری
چنین با رنج ِ هجران خلوتی جانانه دارد دل
پَری نو بسته بود از بویهء پرواز در طوفان
کنون با خود خیالی گـُنگ و دور از لانه دارد دل
اگرچند اینچنین چون شمع ِ جان در خویش می سوزد
مقام ِ سوختن را ، حسرت ِ پروانه دارد دل
تن ِ بی سایه ای بی سایه ای بی سایه دارد جان
دل ِ دیوانه ای دیوانه ای دیوانه دارد دل
نه از ویران ِ غُربت شِکوه ، نز ناکامی اش بیمی
که گنج ِ اشتیاق از شوکت ِ کاشانه دارد دل
غبارِ دشمنی گر خیمه از ایاّم برچیند
به کام ِ دوست ، در خاطر هزار افسانه دارد دل م. سحر
پاریس ، 22/5/2007
۰۲ خرداد ۱۳۸۶
نوید خنده

نـویــد ِخنــده
روزی غم از ین دیار خواهد رفت
وین حسرت ِ بیشمار خواهد رفت
جان را به امید ِ روز، روشن دار
کاین ظلمت ِ روزگار خواهد رفت
لب را به نوید ِ خنده شیرین کن
کاین تلخی ِ ناگوار خواهد رفت
دل برمـَکـَن از دیار و یار ای دوست
کاین دورهء انتظار خواهد رفت
بـَد گرچه به راه ِ نیک سدّ آمد
زودا که ز ره کنار خواهد رفت
در سینه چراغ ِ دل فروزان دار
کاین آینه را غُبار خواهد رفت
م. سحر
پاریس ـ 21/5/2007
................................................
.............................................
۳۱ اردیبهشت ۱۳۸۶
وطن
اینچنین خانه را رها نکنید
تا کمینگاه ِ راهزن گردد
مگذارید تا به خنجر کین
جامه برعاشقان کفن گردد
غنچهء تازه را مجال دهید
تا شکوه آور ِ چمن گردد
پیش ِ گل وارهید بلبل را
که نواخوان و نغمه زن گردد
این وطن را به عاشقان وطن
واگذارید تا وطن گردد
۱۷ اردیبهشت ۱۳۸۶
یک رباعی
ـ....... آزُرد زمان ولی نیازارَد دوست
.
ـ ....... ایّام دروگر است و می کارَد دوست
.
ـ....... سرپنجهء دوست برنتابد دشمن
ـ .... . دشمن چه کند چو دوست می دارد دوست؟.ـ.
۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۶
ایران به نام تو (آواز ماهور)ـ
....................................................
این غزل در سال 1357 در پاریس
سروده شده است
اکنون می توانید آن را در سایت آواز های روزانه
با صدای گرم دوست هنرمندم
علی تهرانی در آواز ماهور بشنوید:ـ
http://svr76.ehostpros.com/~songsd76/songsdaily/songs/220407.rm
۲۴ فروردین ۱۳۸۶
یک مصاحبه
دربارهء اوضاع بحرانی و شرایط خطرناک کشور و احتمال وقوع جنگ
گزارشگران
http://www.gozareshgar.com/index.php?id=22&tid=1243
یا در سایت عصر نو
http://asre-nou.net/1386/ordibehesht/13/m-m-sahar.html
۰۶ فروردین ۱۳۸۶
نوروز پیروز
خـَس ِ میـقــــات
این مطلب را می توانید در نشانی زیر بخوانید:ـ
۰۵ اسفند ۱۳۸۵
بیدارباش
هین جنبشی از خویش که از اهل سرایید
ـ..::::::::::::::................................ علی اکبر دهخدا

ـ...............................::: ::...... پیشکش صلح
وـ..............::::........و برای فرزند شجاع ایران زمین : ـ
ـ ........::....... بیـــداربـــــاش
وقت است کزین خواب ِ گرانبار درآیید
زین خواب ِ گرانبار ، دگربار درآیید
زنجیر خرافات زتن درگــُسلانید
آفات بروبید و سزاوار درآیید
مسحور ِ سرابید و زبان بستهء پندار
هان ! سِحر بسوزید و ز پندار درآیید
این هرولهء دین همه یغمای شما راست
از چنگل ِ یغماگر ِ بدکار درآیید
چون روح ِ سَحر ظـُلمتِ ظالم نپذیرید
چون روشنی از بام ِ شب ِ تار درآیید
از دام گریزید و به اِقدام گرایید
برجهل بشورید و به اظهار درآیید
بار ِ دگر افتاده در این خانه حریقی
با خانه سیاوش صفت از نار درآیید
دیریست که بازیچهء ابلیس ِ لعینید
از لعنت این عصر ، خداوار درآیید
ایران ِ شما هستی ِ انسان ِ شما بود
هستید ، اگر ار لوث ِ لجنزار درآیید ! ـ
ای خفته ضمیران ِ خِرَد مُردهء این خاک
از بستر مرگ آگه و بیدار درآیید
خود حجّت ِ خویشید ، چـُنین درنپریشید
جمعید ، به جمعیّت ِ بسیار درآیید
تا شاد برقصید به سُتخوان ِ ستم بر
از بند ِ ستم رَسته و هشیار درآیید
آیندهء فرزند شما در کفِ دزد است
هان سـَد ِ رَه ِ دزد ِ تبهکار درآیید
دین نیست ، خدانیست ، بهانه ست ! بهانه ست ! ـ
این قلعه بکوبید و از آوار درآیید
گم گشتهء گولید که در موکب ِ غولید
با خویشتن از خویش خبردار درآیید
این حقّ ِ شما نیست که در وَهن بمیرید
حقّ است که با وَهن به پیکار درآیید
فریادِ شما صلح ِ جهان راست سرودی
آزاد و سُراینده به بازار درآیید ! ـ
آزادی اگر نیست ، امیدی به بشر نیست
با مردم آزاده مَددکار درآیید! ـ
...............................................................
م. سحر
Version française::................................
l'Aube ..........................................
۲۶ بهمن ۱۳۸۵
آدمیت
که هنگام شنیدن این شعر،لطف ها ورزید
.......................................................................
آدمیت
......................................................................
...................................
تو ای سرگشتهء دور از دیاران
چو یادیت از بهاران یادگاران
به زیر ِ خیمهء این ابر ِ تاری
دوچشم اینگونه در راه ِ که داری؟
کنار ِ چتر ِ این تاریکی ِ تر
چه می خواهی از این دیوار ِ بی در؟
در این صحرای بی فصلی ، به جز یاد
چه می جویی ز سرسنگینی ِ باد؟
صلای مِهر کم زن کاین صبا نیست
رَه آوردَش پیامی آشنا نیست
سیَه بادی ست ، رَه گم کرده ای خُرد
ز طوفانی که ما را خان و مان بُرد
نه این است آن نسیم ِ آرزویت
که دل می جویدَش در خاک ِ کویت
نه این است آن هوای کوهساری
برانگیزندهء ابر ِ بهاری
فروبارندهء باران ِ یکریز
به رقص آرندهء جوبار و کاریز
نه این است آن سلامت بخش ِ موعود
شکوفانندهء گیلاس و اُمرود
پراکن ساز ِ عطر ِ بوستانی
به یاد آرندهء شور ِ جوانی
سرود ِ سبز ِ یادی ارغوان وار
به مستی درگذار از نسترن زار
نه این است آن سلام ، آن خوشهء ناز
که در دل داشت دریایی پُر از راز
نه این باد از نژاد ِ آن نسیم است
که طوفان زاده ای از بَطن ِ بیم است
مبین آن پویهء رام و روان را
به مقصد بنگر این آشفته جان را : ـ
که رَه پیمای اقلیم ِ سراب است
سمندش وَهم و غولش در رکاب است
نگر تا رَه نپویی در مسیرش
ضمیرت دل نبندد در ضمیرش
که با آئینهء تزویر و زنگار
فراپیش ِ تو بنهاده ست دیوار
از این دیوار ِ وحشت رو بگردان
طلسمی بشکن ، این جادو بگردان
طلسمی بشکن و دیو ِ رها را
بکن در شیشه از بهر خدا را
سرای آرزو را رُفت و رو کن
جهان را آدمیّت آرزو کن
زمین را آدمیت خواه ، زیراک
به دور از آدمیّت ، وای بر خاک ! ـ
به دور از آدمیت ، ماه خِشت است
طبیعت باغ ِ بی اُردیبهشت است
خدا دلمُرده و خورشید خوار است
فلک سرگشته ای نومیدوار است
مکان بی آدمیّت دامگاه است
زمان بی آدمیّت دزد ِ راه است
غیاب ِ آدمیّت ، مرگ ِ نور است : ـ
ظُلامی کاندر آن ، دل بی حضور است
گــُلستانی به پای آرزو ریز
هم از بُن باروی ظلمت فرو ریز
ضمیر آزاده دار از کژنهادی
جهان را آدمیّت خواه و شادی
که بیرون زین دو ، زیبا عین ِ زشت است
جهان خود جنگلی بی سرنوشت است. ـ
..............................................................................
پاریس ، 15/2/1995
..............................................................................
L'Aube
http://sahargaahaan.blogspot.com/
................................................................
سرود سحر
http://soroudesahar.blogspot.com/
................................................................
سخن هـــا کـــه بـــایـــد... ـ
http://sokhanhaakebaayad.blogspot.com/
...........................................................................
۱۲ بهمن ۱۳۸۵
سوگ سیاووش
( به ياد و براى شاهرخ مسكوب )
چون آفتابِ بينش و فرهنگ
بر بام ِ ذوق و معرفت و هوش
برخاستى ز گوشه و بنشست
آزادگى به «سوگِ سياووش»ـ
.
زان آزمون كه بود گذشتى
وان آتشى كه نسلِ تو را سوخت
اينك گشوده بهرِ تو آغوش!ـ
.
آن روزها به راه گذشتند
زى سنگلاخ ِ فتنه و غوغا
فرهنگ ماند و شوكتِ دريا
خورشيد ماند و عرصهء خاموش
.
ـ« شب همچنان شب است» و زمان نيز
در خوان ِ هفتمين به اسارت
اينت كلام ِ روشن و بر حق
از پيرِ توس و حق نِگرِ يوش!ـ
.
خود، رُستم است و تيرِ گَــَزينش
اسفنديار و چشم ِ يقينش
اين بودت آن پيام ِ جگرسوز
از ريگزارِ بلخ و رىِ و شوش! ـ
جان ِ تو پهلوان ِ خِرَد بود
اى رُستمانه عاشقِ ايران
اين جام ِ عشق باد تو را نوش ! ـ
اى كوششى خِرَدوَرِ دوران
بر عرصهء حماسه و فرهنگ
روحت دمى مباد به تبعيد
یادت دمى مباد فراموش! ـ
........................................................................
سرود سحر
http://soroudesahar.blogspot.com/



















