
دلباختگان خویشتن سوز
ققنوس وشان ِ شعله کردار
بر بستر ِ خواب ِ سُهره و سار
در دودِ کبودِ خود پرستی
از آتش ِ آبنوس ِ هستی
شولای شرر به بر کشیدند
تا ساحل ِ صبح پر کشیدند
بر طرفِ کرانه ، کاخ ِ فردا
بر شانهء نور بود بر پا
پیراهن ِ لاله گون ِ افلاک
در پاک ِ سپیده ، شُسته و پاک
از چشمهء ناب ِ روشنایی
می تافت سرود آشنایی
آنجا که بر آسمان ِ آزاد
چون پردهء ابر بر کف ِ باد ؛
آواز ِ حریرِ ارغوان بود
خورشید خدای آسمان بود ؛
ققنوس وشان آتش افروز
دلباختگان ِ خویشتن سوز
با دامنی از رها و تجرید
تا قصر خدای خویش : خورشید ؛
بی واهمه تاختند از پیش
چون باد بر اسب ِ آتش ِ خویش
شولای شرر به شانه هاشان
در مشعل ِ خون ترانه ها شان
پاریس ، مرداد 1361
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر