بــویـــه ء محــــال

بــــویـــــــــهء مــحـــــــــــال


باز هم بویهء محال ، مرا
ندهد لحظه ای مجال ، مرا

می کِشد بسته دست و دست آموز
سوی دروازهء خیال مرا

باز هم آرزوی طوفانی ست
در سر ِاصله و نهال مرا

لرزه می افکنـَد به شاخهء تر
می کـَند همچو سیب ِکال مرا

می برَد گِـرد وار ِ صحرا گرد
تا سر ِ کوچهء زوال مرا

دوَران در سر است و خون در دل
اینچنین است روز و حال مرا

نه سبُک می پرَم به سوی هوا
نه به خاک است اتـّصـال مرا

ابر می خواندَم که زی من پر
باد، بشکسته پرّ و بال مرا

مگر البرز آورد مدَد از
پر سیمرغ ِ پور زال مرا

..............................م.سحرپاریس ، 26.5.2010

طفلی به نام شادی

طفلی به نام شادی

طفلی به نام شادی
در بطن ِ مادری ست که در راه است
کوهی به دوش دارد ، مام
سنگین و سرخ فام
می کوبد
خواب ِحرامیان را
می آشوبد
باگام هایش ، آهنگین
راه از عبور او رنگین
طفلی به نام ِ شادی می آید
زیرا هماره بارورست آن مام
زیرا ـ اگرچه دیرانجام ـ
در تیرگی نمی پاید
مام وطن دوباره
با ماه و باستاره
سخن می گوید
تا گاهواره
تا نفس ِ گرم ِ آفتاب ِ درخشنده
آبستن ست و ره می پوید
می آید
می آید
طفلی به نام شادی در بطن ِ اوست
می زاید
می زاید
شادی به گاهواره خود خواهد آرمید
پستان ِ مام میهن را خواهد مکید
برخواهد خاست
وین ظلمت از جهان
خواهد رمید
آن صبح ِ دلنشین و سراینده و سرور آمیز
آن انتظار شور انگیز
فردا
روشن تر از شکفتن ِ صد کهکشان
برآسمان ِنیلی ی ایران خواهد رُست
فردا
پس از گذشتن این دودِ زهربار
گرد و غبار کهنهء اندوه و دُرد ِ دهشت را
از پشتِ پلک های خدا خواهد شست
طفلی به نام شادی
در بطن مادری ست که می زاید
................................................

پاریس 6.5.2010
م.سحر
.................................................
شعر استاد شفیعی که مرا به نوشتن شعربالا برانگیخت ، این بود : ـ
..................................................

طفل گمشده

طفلی به نام شادی
دیریست گمشده ست
با چشمهای روشن براق
با گیسویی بلند
به بالای آرزو
هرکس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر

دکتر محمدرضا شفيعی كدكني

..............................................

ترا ای وطن دوست دارم

ترا ای وطن دوست دارم

با دیدن قصیده زیبـا و مـانـدگـار استادم مهدی اخـوان ثالث در یکـی از
صفحات فیس بوک ، با یاد او ، این چند بیت به بداهه ذیل قصیده تحریر
شد و سپس به این صفحه انتقال یافت



چو جان و تنت ، ای وطن دوست دارم

که بهر ِتو این جان و تن دوست دارم

چو مام و پدر خشت ِ بام و درت را

درین خانه ، تنها نه من دوست دارم!ـ

نیا ، شیفته ی گرَد ِ بوم و برَت بود

چُنویت ، به دشت و دَمن دوست دارم

ترا من به کوه و به دریا و جنگل

ترا من به باغ و چمن دوست دارم

ترا من به شورابه و خیزران زار

به صحرای خار و گــَوَن دوست دارم

ترا من به اطلال ِ آتشگه و دِیر

ترا من به رَبع و دَمن دوست دارم

ترا من به میخانه ء کوی رندان

ترا من به بیت ُالحـَزَن دوست دارم

چو فردای آزاد ، آبادی ات را

به ویرانه های کهن دوست دارم

شکوه ِ جوانان آزاده ات را

به بازوی دشمن شکن دوست دارم

دلیران و رزم آوران رهت را

به یکسان ـ چه مرد و چه زن ـ دوست دارم

.

به آزادی و کام بخشی و شادی!ـ

هماره سرافراز وجاوید بادی

................................................................................

ساعت سه و نیم بعد از نیمه شب 5/5/2010پاریس
م.سحر
.................................................................................

این فاصله ها ـ یک غزل در پنج رباعی

این فاصله ها


این فاصله ها که در میان من و توست

خطـّی ست که باروی جهان من و توست

خود می دانی که از میان بُردنشان

آن سوی تر از مرزِ توان ِ من و توست


از عشق سخن گویی و بسته ست دلت

چون من به میان خون نشسته است دلت

گر دم نزنی ، شکسته بینی دل من

ور من نزنم دَمی ، شکسته ست دلت !ـ


من نیز چوتنهایی تو تنهایم

زان گونه که در آینه ناپیدایم

تصویرمن از نگاه من بیگانه ست

خود را به خیال روی خود می پایم


هرلحظه کویر در دلم می روید

با آبی آسمان سخن می گوید

دردا که نـَمی نمی چکاند ابری

تا جرعه ای آورَد، غباری شوید



با آن دل صاف و خوی عادل که تراست

وین سدّ ِ سدید در مقابل که تراست

زین سان ، ز تو از چه شکوه دارد دل من ؟

وز من زچه شکوه دارد آن دل که تراست ؟




پاریس
26.4.2010
م.سحر

زندانی

این غزل را پس از خواندن بیتی از خانم راحله یار نوشته ام که می گفت :ـ

دل تنهاي من در بـنـد عشقـي خو نمي گيرد

که لحن عـاشقـي درچنبر آداب زنـداني است

و پس به ایشان نقدیم می شود

........................................................

زنـــــدانـــــــی

مگر اندیشهء بیداری ام در خواب زندانی ست

که پیش ابرهایم قطره های آب زندانی ست؟

درختان هیزم پارینه ی فردا و پس فردا

نیاز رویش اندر دانه ی بی تاب زندانی ست

بر آن سیما ی زیبا ژرف تر بنگرکه در دستت

صفای روشن آئینه در سیماب زندانی ست

به هر مذهب شدم ، دیدم حقیقت را که با اوهام

چو تصویر ِ خداشان در حصار ِ قاب زندانی ست

نجات ِ پور ، از جور ِ پدر ، چون راز ِ تهمینه

به بازوبند ِ خون آلودهء سُهراب زندانی ست

گریز از نیستی ، در چنبر ِ بی رحمی و بیداد

به لطف ِ پاسخی در دعوت « دریاب !» زندانی ست

هنر بر خاک ِ ما محصور ِ بی آزرمی و پَستی ست

چو آن نیلوفر ِ زیبا که در مُرداب زندانی ست

فرا می خواندَت ــ این دست ِ آزادی ست ــ وصلش را

به دل گر خواستاری سوی او بشتاب ، زندانی ست !ـ

درین تاراج و دهشت ، کودکان ، چون پیچک ِ تاکند

که در آوند ِ رگها شان شراب ِ ناب زندانی ست

نگاه ِ آرزوی صبح زی رَه مانده است ، اما ؛

سحر در پرده ی شبهای بی مهتاب زندانی ست !ـ

.......................................................................................................

م.سحرپاریس ــ 22.4.2010

.......................................................................................................

ملامتم مکن از عشق ...ـ

مــلامـتم مکــن از عشـــق ...ـ

تتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتتــ

طرح از : م.سحر

.....................................................................................

................................................

......................................................

ملامتم مکن از عشق، من ملامتی ام

زهرچه غیر ِ غم یار ، لـُخت و پاپَتی ام

صفای محفل من بین و اندرآی که نیک

درین خرابه یکی خانهء مَرّمتی ام

هزار ریشه به خاک اندرَست جان مرا

مبین که از ستم روزگار ، غـُربتی ام

هنوز میوه ی من بوی خاک ِ من دارد

اگرچه گـُم شده در باغ ِ بی سعادتی ام

مرا به سیل ِ بلا تخته پاره ای ست ولی

هنوز دیده بر آن کوکب ِ هدایتی ام

هنوز بال و پرَم را به عشق می شویم

کز آشیانه ی آن شاخه ی محبتی ام

زمانه گوی نگردد به کام ِ راحت ما

که من نه بنده ی پروردگارِ راحتی ام

درنگ ، در صدف ِخود به خون ِدل پرورد

حسود ، گوی نخواهد که دُّرّ ِ قیمتی ام

تمام صُلحم و از طبل ِ جنگ بیزارم

چه باک اگر بنوازند طبل ِ نوبتی ام

اگر چه سرخی ام از سیلی ِ زمستان بود

بگو بهار بنوشد می ِ سلامتی ام

بگو به لحظهء محتوم ، تا درآید شاد

که پیره زال نیم ، جان ِ پاک ِ مَهسَتی ام*ـ
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ـ* ـ اشاره به داستان پیر زالی است در مثنوی جلال الدین محمد مولوی ، که دختری داشت مَهسَتی نام که بیمار بود و مشرف به موت. پیرزن مدام او را دعا می گفت و ازملک الموت می طلبید تا به جای جان مهستی ، جان او را بستاند ، شبی گاو پیرزال سر دردیگ فرو برده بود تا آب بخورد که سرو شاخ گاو در دیگ مانده بود و گاو با دیگی که برسر داشت به خوابگاه پیرزال رفته بود تا مدد از وی طلبد و سر و شاخ خود از دیگ رها کند ، اما پیرزال ِخواب آلوده گمان برده بود که دعایش مستجاب شده و اینک ملک الموت راه گم کرده ، آمده است تا او را با خود ببرد ، در این لحظه ازبیم جان، فریاد برآورده بود که : ـ

ملک الموت من نه مَهسـَتی ام

من یکی پیرزال محنتی ام!ـ

..................................................................................

م.سحر
پاریس
19.4.2010

دیدار بهار در قیامت باشد

عقل جمعی

دیدار بهار، در قیامت باشد


پس از خواندن سخنان اخیر میرحسین موسوی درباب «عقل حمعی»وضرورت «بازگشت به روش و سلوک امام راحل» ، رباعی زیر تقریر شد و سپس پنج رباعی دیگر به آن پیوست. این رباعیات شش گانه را خطاب به میرحسین موسوی درزیر می خوانید:


1
سبز تو اگر سبز سیادت باشد

دیدار بهار، در قیامت باشد

این بُت که تو از امام خود ساخته ای

اسباب ِ اسارت و قیادت باشد

این رباعی ها هم در ادامه رباعی بالا روی سخن با میرحسین موسوی دارند :

2
عقلی که تو عقل جمعی اش می خوانی

در فضل و کرامتش سخن می رانی

عقلی ست که از امام راحل باقی ست

درخدمت جهل و کشتن و ویرانی

3
این عقل که عقل جمعی اش می دانی

خوش بر درِ قلعه اش کنی دربانی

میراث ز شیخ ِ نوری آمد به امام

از مَرقد ِ بهبهانی و کاشانی

4
زین عقل که عقل جمعی اش خواندی تو

درحُسن و کمال او سخن راندی تو

بُت ساختی از امام و زین بُت سازی

بی عقلی خویش را نمایاندی تو

5
با مُلایان ز عقل ِ جمعی گفتن

کاری ست چو خوابِ دیو را آشُفتن

در مغز تـُهی نشان ِ حکمت دیدن

وز جاروی جهل ، راه ِ دانش رُفتن

6
این عقل ، که عقل جمعی اش دادی نام

دیریست که جهل راست در استخدام

عقلی ست که اقتصادِ او مال ِ خر است

در آخور ِ اهل ِ دین به دستورِ امام

7

آن عقل که اقتصاد او مال ِ خر است

در آخور پاسدار ِ سرکوبگر است

عقل ِ فقهای شیعه در میهن ِ ماست

کز بیخ و بُن از آدمیت بی خبر است

.................................................

پاریس، 3.4.2010

م.سحر

غزل برای سیزده به در

غزل برای سیزده به در

...................................................................................................

بیا به باغ و چوگل بر چمن خدایی کن

بنای شادی و عیش آنچنان که شایی کن

به روز سیزده فرودین به بُستان رو

گره به سبزه درافکن گره گشایی کن

مهل که دشمن شادیت شادمان گردد

به شادباش ِ بهاران هنرنمایی کن

به شیخ گو که بگرید به گور اجدادش

تو دوری ِ دل از این دلقک ریایی کن

بهار ، موسم ِ شادی ست شادمان می باش

کران ز دعوی ارباب پارسایی کن

به نغمه دف و تار و نی و کمانچه و چنگ

چو جان ِحافظ و سعدی غزلسرایی کن

مروّجان غم اند این ددان مرگ اندیش

تو شادمانه دل آئینه ی ِ رهایی کن

......................................................

............

م.سحر

پاریس

30.3.2010

.........................................................................

ای عشق

ای عشق

چنین که شیفته بر بام می بری ای عشق

مرا به عرصه ی اوهام می بری ای عشق

پرنده ای که به راز آشناست ، می داند

دل ِ من است و تو در دام می بری ای عشق

نیامدی و به کف جام ِ شوکرانم بود

کنون ز بهر ِ که این جام می بری ای عشق ؟

به دست ِ توست مگر زاد ِ راه و بار ِ سفر

که کوله باری از آلام می بری ای عشق ؟

سمند ِ سرکش ِ روح ِ مرا چگونه چنین

چو موج ِ خسته ی آرام می بری ای عشق ؟

رها نمی کـُنـَدم دست و آستین ِ فراق

مرا به کـُـشتن ِ ایّام می بری ای عشق

سرودهای پراکنده ی خیال ِ مرا

به بزم ِ دفتر ِ الهام می بری ای عشق

گذارگاه ِ تو آن کوره ی گدازان بود

کِی از گداختگان نام می بری ای عشق ؟

قلم گریستن آغاز می کند بی دوست

به سوی او کـِی از اینجام می بری ای عشق ؟

م.سحر

پاریس
29.3.2010

وجود حاضر غایب

هرگز وجود ِ حاضر ِ غایب شنیده ای؟

من در میان ِ جمع و دلم جای دیگر است

سعدی

وجود ِ حاضرِ غایب

طرح:م.سحر

................................................................................................

آنجا تو نشسته ای و اینجا من

تنها ، تو نشسته ای و تنها ، من

من ، بی تو مُدام در سخن ، با تو

بی من ، تو مُدام در سخن ، با من

من شوق ، روانه می کنم تا تو

تو مِهر ، روانه می کنی تا من

از دید ِ زمان ، من و تو جز ما نیست

وز دید ِ مکان ، جداست از ما ، من

از دید ِ زمان ، من از تو پنهان نیست

وز دید ِ مکان ، نه بر تو پیدا ، من

آن حاضر ِ غایبی که سعدی گفت

در حلقهء ما ، بگو : تویی یا من ؟



15.3.2010

م.سحر

غزل برای بهار و یار و دیار

غزل برای بهار و یار دیار

طرح:م.سحر

.........................................

ای یار گیسوی تو مرا برد تا کمند

تا آفتاب ، چشمه ، سپیدار ، سایه بند

تا کودکی ، نسیم ِ نوازش ، نگاه ِ نور

تا لرزه ، تا نیاز ِ گنه ، ناز ِ نوشخند

این بار ، با نگاه ِ دلت مستم آنچنان

کز سر به در نمی روَدم با هزار پند

آخر فرشته ای تو ؟ خدایی ؟ که ای ؟ بگوی

با من چنین به راز ِ نهان در فرو مبند

از آسمان ِ کیست نگاه تو دلفروز

کان اختران به شیوه یِ شب خنده می زنند

طوفان، بَدَل به خوشهء خورشید می شود

چون دست ِ شهسوار بر آرامش ِ سمند

ابر، از فراز، نغمه فروبارَد آنچنان

کز دستِ شوق ، بر دل ِ دف ، جان ِ دردمند

ای یار ازین بهار ، مرا بویه ، دوستی ست

بو ، تا ز دوستان نشود خاطری نژند

بودم درین سرود که آمد ز باستان

شعری مرا به یاد ، ز استاد ِ ارجمند : *ـ

ـ« یارم سپند دوش در آتش همی نهاد

از بهر ِ یار تا نرسد مرورا گزند ؛ » ـ

ما را سپند نیست در آتش ، ولی دلی ست

سوزان به غربتی که در آنیم شهربند. ـ

....................................
م.سحر

2 فروردین 1389

.................................................................

* ـ شعر از حنظله بادغیسی ست .ـ

او یکی از نخستین سرایندگان شعر دری در اواخر قرن سوم هجری بود

عزل برای دل تنگی

غــــزل بــرای دل تـنـــگی
..........................

دل تنگم و گویی به دلم کارنداری

انگار که دیگر سر دلدار نداری

می آیم و در کوی تو می گردم وحتی

یک پنجره بر اینهمه دیوار نداری

دوش آمده بودم که سلامیت بگویم

دیدم به جوابی سر گفتار نداری

امروز همه روز به امید نگاهت

بنشستم و دیدم ره هموار نداری

پیک تو نمی آمد و پیغام نمی رفت

گویی که فرستادهء هشیار نداری

امشب همه شب از پس این روزن ِ خاموش

دیدم گذری سوی خریدار نداری

ای یار ، نهان گشته ای از یار و سزا نیست

با یار مگر وعدهء دیدار نداری؟

م.سحر

24.3.2010

مصاحبه و شعر ایران خودم سلام علیکم

اینهم مصاحبه م.سحر است با امیر جواهری در آستانه سال تحویل بهاری
ـ ( رادیو «راه کارگر» در سوئد ) ـ
در این مصاحبه شعر «ایران خودم سلام علیکم» خوانده شده
از اینجا می توانید بشنوید

بــــهـــــزاد جــــــــــــان

با یاد و برای بهزاد مهرانی ، این غزل سروده شد. ـ
انسان آزاده ای که تنها به دلیل دفاع از حقوق بشر وبه گناه خدمت به مردم

و به میهن درهفته های اخیر دستگیر و زندانی شده است . ـ

.........................................

بهــــزادجــــــان


بهزاد جان ، دوباره جهان شاد می شود

رشگ ِ نگارخانهء بهزاد می شود

ویرانه ها که دستِ ستم کرد بر زمین

روزی به دست ِ دوستی آباد می شود

آن مرغ را که خو نکند با قفس ، بگوی

کاین بند ِ کین ، گسیخته بنیاد می شود

فردا پس از گذار زمستان بهار و باغ

گردشگه پرندء آزاد می شود

دیوارهای تیرهء دهشت دراین دیار

بی شک غبارِ قافلهء باد می شود

از بد به جا نمانـَد جز استخوان ِ ننگ

زان ننگ ، تاابد به بدی یاد می شود

وان صورتِ مثالی ی ِ بیدادشهرشان

محنتسرای شوکت ِ شدّاد می شود

ظالم ، ذلیل عزت ِ آزادگان ِ خاک

بیداد ، خاک ِ بارگه داد می شود

عشق است و آبروی وطن پیر ِراه ِما

بهزاد جان، دوباره جهان شاد می شود

.................................................................................
م.سحر

پاریس سوم فروردین 1389

دوشعر نوروزی با صدای شاعر

دوشعر نوروزی با صدای م.سحر



این دوشعر سال پیش ضبط شده اند و هم اکنون به مناسبت فرارسیدن بهار و نوروز باستانی
ضمن تبریک به همهء ایرانیان و غیر ایرانیانی که نوروز را عزیز میدارند و در این روز به شادمانی و جشن می پردازند ، یک بار دیگر آن را روی این صفحات قرار می دهم

برای خواندن و شنیدن به همین جا اشاره کنید.ـ
در ضمن میتوانید (اگر بخواهید البته ) با اشاره به اینجا مصاحبه مرا با رادیو کوچه بشنوید

آینهء دل

آیــنــــــــهء دل

نقاشی : م.سحر

.............................................................................

آینهء دل غبارِ زنگ نخواهد

صورت ِ بی رنگی آب ِ رنگ نخواهد

مرغ ِ هوا زینت ِ قفس نشکیبد

زی سفرِ آسمان درنگ نخواهد

این دل ِ سرگشته صیدِ جنگل و صحراست

ماهی دریاست ، تـُنگِ تـَنگ نخواهد

آنکه شقایق صفت به داغ ِ ابد زاد

باغ ِامارت به داغ ِ ننگ نخواهد

شاخهء زیتون به لب نهاده کبوتر

نی زن ِ صلح است ، طبل ِ جنگ نخواهد

ای دل تبدارمن بسوز و مسوزان

تشنهء یک جرعه ، رود ِ گـَنگ نخواهد

زنگ فرو ریز و دل به کوی صفا بَر

نیست زما شیشه ای که سنگ نخواهد

.....................................................................
17.3م.سحر

شهر رهایی

خط: م.سحر شهر رهایی


تا تن و جان طی کند مسیر و مراحل

موجم و تن می زنم به صخره و ساحل

واقعه بافم ، ز تار و پود ِ زمان داد

لحظهء باطل به دست ِ لحظهء باطل

لحظهء باطل نخواهد این سر ِ پر شور

لرزهء غفلت نجوید این دل ِ غافل

خوش به نسیمی ست جان ، که آید و روبد

کوچهء صبح از غبار ِ این شب ِ هایل

دیده رهین ِ ستاره ای ست از ین بام

آینه بند ِ نظاره ای ست ازین دل

غربت ِ نور است و می رسند غریبان

فصل عبور است و می روند قوافل

ای دل ِ سرگشته ی رحیل ِ گرفتار

شهر رهایی ز منزلی ست به منزل
13.3.2010

آهو و یاد تو

آهــــــــــــو و یـــــــــــــاد تـــــــــــــو

نقاشی از : صادق هدایت است

نرده و دیوار بود و صخره و صحرا

یاد ِ تو همراه با دو آهوی زیبا

آمد تا بگذرد ز نردهء خانه

سر به درون کرد مثل شوق ِ جوانه

یاد ِ تو بگذشت از آن دریچهء بسته

نرده فرو بست رَه بر آهوی خسته

یاد ِ تو دستم به دست داد و پریدیم

هردو به آهوی پای بسته رسیدیم

یاد ِ تو در لحظه چشم دوخت به دستم

پهلوی آن آهوی رمیده نشستم

بند گشودم ز پای آهوی لرزان

ناگه شد شاد ازین رهایی ِ ارزان

یاد تو ماند و نشاط ِ خندهء آهو

دیده ای آیا چنین نگاه ِ سخنگو ؟

..............................................

م.سحر

12.3.

گفتگوی م. سحر با ایرج ادیب زاده ، از رادیو زمانه

این مصاحبه در بارهء سه کتاب جدید م. سحر است. وی دراین گفتگو

به سرگذشت کارنامه ادبی خود اشاره می کند ودرباره شعرخود سخن می گوید

می توانید فایل صوتی این مصاحبه را از اینجا بشنوید

غزل دیگر

ستارگان همه بر خوان ِشب درخشانند

م.سحــــر

..................................................ــــ

نگه چو آینه در چشم ِ آفتاب مکن

بر او درنگ ِ دل، اندک تر ازشتاب مکن

کویر می سپُری جان ِتشنه را دریاب

خیال ِ آب ، درآئینهء سراب مکن

دلا زسوختنت بهره می برَد پرواز

بسوز و پرتواین شعله را خراب مکن

ستارگان همه بر خوان ِ شب درخشانند

ز بی وفایی خورشید اجتناب مکن

بِهل که ماه به ما جرعه ای بنوشاند

شبانه را سپَر از پردهء سحاب مکن

نظر به تاب ِدل افروز رنگ و نور آور

هوای روزنه در خانهء حباب مکن

جهان ِماست حبابی کزو قرار مخواه

وَزو تصوّرِ رامش ، مگر به خواب مکن

گناه نیست، مپوشان که دوست میداری

بنای صومعهء مهر درحجاب مکن

دریغ از آن دم ِ گرمی که می زنی بی دوست

بهار طی شده بی دوست را حساب مکن

10.3